“นครขิลทะเขต”

หนักนะเอามั๊ย..คือทรัพย์ที่สมมุติเพื่อแลกเปลี่ยนส่ิ่งของกัน…ยากนะเอามั๊ย..คือการยึดมั่นในตัวตนยึดถือเป็นเจ้าของซึ่งกันและกัน…เหงานะเอามั๊ย..คือยศฐาบรรดาศักดิ์ที่แย่งชิงกันเป็นใหญ่..เศร้านะเอามั๊ย..คือหลงไหลในกามคุณ ถือเอาว่าเป็นสุข..
ไร้ที่พึ่งนะเอามั๊ย..คือหัวดื้อหัวรั้นตะแบงแสร้งทำ..
ทั้งที่รู้ก็ยังแกล้งกระทำ..

ไม่มีที่ไปนะเอามั๊ย..คือพวกที่ประมาทขาดสติสัมปชัญญะและสมาธิสั้น..ปากเก่งอวดดี..
ปรามาทดูถูกผู้มีพระคุณ

ไปไม่กลับ..ใช่รถไฟคันนี้ไม่มีขากลับ..

หลับไม่ตื่น..ใช่รถไฟคันนี้เมื่อต้องขึ้นจะไม่มีความรู้สึกใดๆ

ฟื้นไม่มี…ใช่รถไฟคันนี้คนตายเท่านั้นที่จะได้ขึ้น

หนีไม่พ้น..ใช่เพราะทุกคนต้องตาย..จะช้าหรือเร็วแค่นั้น…

เก่งได้ถ้ารู้…อวดได้ถ้ามี..ถือดีได้ถ้าไม่ต้องอาศัยใครๆ..ดูถูกบาปบุญกรรมเวรได้..ถ้าไม่ต้องตาย..

เพราะเสียงรถไฟคันนี้..น่ากลัวนะจ๊ะ..

สิ่งเหล่านี้แหละที่คนตายแล้วฟื้นเล่าไม่ได้..เพราะว่าตายไม่จริง….

แกะดำบรรยาย/ถ่ายทอด