ที่นี่ไม่มีกาลเวลา.เป็นโลกที่สงบด้วยสภาพโลกที่ไร้เสียงพูดคุยโลกที่เสียงของความคิดดังมากโลกที่ต่างคนต่างอยู่โลกที่คนจะได้พบหลังความตายโลกที่คนอวดเก่งนั่งก้มหน้า โลกเสื้อผ้าเป็นหนังหลังจากลงจากรถไฟโลกที่ทุกๆคนมีชื่อเดียวกัน โลกที่ดวงตะวันและแสงจันทร์ไม่มี

เธอชื่ออะไรรึ.?..เธอมาที่นี่ทำไม?..แล้วเธอกำลังรอใครรึ..?..ล้วนแล้วแต่เป็นคำถามและคำตอบที่จะได้จากตัวเราเองทั้งสิ้น…

ร่างกายมีแข็งแรงดี..ก็ใช้ให้คุ้มค่า..
สติปัญญาดี..มีประโยชน์ก็ใช้ให้สมกับได้เกิดมาประเสริฐกว่าสัตว์เดรัจฉาน…

ส่วนเวลาที่มี..ก็ต่างคนต่างใช้ไปตามกาล..
วัฏสงสารคือที่มาและที่ไปสำหรับทุกๆตัวตนไม่ว่าคนหรือสัตว์เดรัจฉาน..

ท้องฟ้าแต่เดิมทีก็เป็นเช่นนี้..และต่อจากนี้ก็จะเป็นเช่นเดิมเหมือนที่เคยเป็น..นกก็อยากมีหู..ส่วนหนูก็อยากมีปีก..คนเดินดินก็อยากบินไปบนท้องฟ้า..ส่วนหมูหมาก็อยากจะเป็นคนบ้าง..คนข้างในก็อยากออกคนข้างนอกก็อยากเข้า..ก็ผลัดกันเข้าออกไม่เป็นกัลป์เป็นกัปป์..จนนับไม่ถ้วน..

สัตว์ใส่เสื้อผ้าก็เพียงแต่เครื่องห่อหุ้ม..
คนสวมหัวโขนด้วยยศถาบรรดาศักดิ์..ย่อมไม่ต่างกันหากจะเอาเท่าที่เห็น..เท่าที่เป็น..แต่ไม่มีที่ไปอย่างแน่นอน..เพราะความหลงทะนงตัว…ความกลัวที่ว่ากัน..เอาเข้าจริงๆคือกลัวไม่มี..เหมือนคนอื่นนั่นเอง..เลยได้อวดเก่งแสดงท่าวางที..ให้ดูดีไม่แพ้กัน…แหละสุดท้ายก็ห้ำหั่น..ทำลายกัน..สิ้นเผ่าพันธุ์..เท่านั้นเอง..นั่นแหละความจริงของสัตว์โลก..

แต่อีกโลกนึงที่..ทุกๆคนทุกสรรพสัตว์จะต้องไปอย่างแน่นอน..ทุกๆวันที่หลับไหล..นั่นก็คือโลกแห่งความเป็นจริงที่ต่างคนต่างรู้..

เลยไม่เห็นประโยชน์..ของการตำหนิติเตียนกัน..วันที่เหลือ..ของเธอ..มีเท่าไหร่จ๊ะ..อันนี้น่าคิดกว่าเยอะนะ….