สิ้นแสงแรงน้อยค่อยบรรจง..หมู่มวลพฤกษชาุติเติบโตได้ใช่เพียงแค่แสงแต่อย่างเดียวไม่….
น้ำน้อยค่อยๆผุดเสมอสม่ำอยู่ร่ำไป เกิดเป็น
สายธารไหลหลากให้ความชุ่มชื่นแก่ผืนดิน…
นกน้อยๆทำรังแต่พอเหมาะ ช้างตัวใหญ่กลับไร้
บ้านเรือนอาศัย..หมู่ภมรสร้างสีสันลำเนาไพร.
.ความยิ่งใหญ่ใช่จะเกิดขึ้นได้ในวันเดียว..ลูกเอ๊ย……

ทานตะวันแสดงภาพให้เราเห็นยามใด ก็หันใส่แสงอาทิตย์ที่สาดส่องอยู่เสมอ…ผู้กล้าที่มีสติปัญญาเป็นศาสตรา…ย่อมหันหน้าเข้าใส่อุปสรรคและปัญหาเหมือนดอกไม้นามหนึ่ง..”ทานตะวัน”

จริงแล้วเพื่อนพ้องและน้องพี่..เพลงๆนี้ขอส่งไปแทนดวงจิตที่น้อมนอบต่อพระคุณท่านทั้งหลาย
ที่เคยสั่งสอนให้ใช้สติปัญญาต่อสู้ปัญหาและอุปสรรค
เหมือน…” ดอกทานตะวัน”