ความจำเป็น..กับความจำใจ…และความเป็นไป

ในยุคแต่ละยุคจะมีความจำเป็น..ความจำใจ..และความเป็นไป..โดยเหตุกาล..เป็นปกติๆ

ความจำเป็นจะถูกใช้เมื่อต้องแก้ไขหรือต้องตัดใจหรือฝืนใจเพื่อทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ดีกว่า..

ความจำใจจะถูกใช้เมื่อทุกๆอย่างไม่สามารถจะแก้ไขอะไรได้แล้ว..ซึ่งจะเป็นเหตุกาลสืบเนื่องกันกับความเป็นไปนั่นเอง….

บทความนี้คงจะพอเป็นประโยชน์ต่อท่านที่พิจารณาตามด้วยเหตุและผล

“เธอจงทำใจให้พร้อมกับเหตุการณ์เหล่านี้ก่อนนะ”

ประโยคหนึ่งในคำเตือนก่อนที่..บุตรสาวจะออกเรือนไปสู่บ้านสามีของนาง…ผู้เป็นพ่อ..ได้กล่าวต่อบุตรสาว..ในวันที่เธอและสามีจะออกเรือนเพื่อไปสร้างครอบครัวของเธอ….

ลูกเอ๊ย..ไม่มีความสมบูรณ์แบบในการเริ่มต้นหรอกนะลูก..
กำลังใจ..กำลังสติปัญญา..กำลังบุญวาสนาและอำนาจแห่งบุญกุศลที่เราสั่งสมมาแต่ก่อนกาล
จะเป็นต้นทุนในการดำเนินชีวิต…พวกเธอต้องหมั่นตรวจตราต้นทุนเหล่านี้ตลอดชีวิตคู่ที่ครองรักด้วยกันนะ…เพราะถ้าขาดกำลังส่วนใดส่วนหนึ่งไป
จะทำให้ชีวิตคู่ในการครองรักของเธอทั้งคู่มีอุปสรรคมากมายเชียวล่ะ….

ถึงซึ่งความหมั่น..เชื่อมั่นตนเอง..เกรงใจผู้อื่น..
สดชื่นในศีลธรรม..น้อมนำในการศึกษา..
และสุดท้ายให้คุณค่ากาลเวลา..หมั่นหาต้องหมั่นให้ทาน…หมั่นศึกษาหาความรู้ต้องหมั่นฝึกฝนตนเอง
หมั่นสร้างหมั่นสม..ต้องหมั่นอบรมพร่ำสอนกุลบุตรกุลธิดา เพื่อต่อกาลคราวหน้า…เมื่อเวลาแห่งพญามัจจุราชมาเยือน…จะได้ไม่เสียดายเวลา…เพ้อพร่ำรำพันระร่ำระลักร้องขอชีวิต เพราะสิทธิ์ของทุกๆคนและสรรพสัตว์เท่าเทียมกันตรงนี้…

นั่นก็คือ…”เวลา.”.