เบิ่งไกลหลายมันมีความหมายไปทั่วเด้..

จั๋งปู่วานั้นล่ะ แนมด้วยหางตาบ่กล้าฮู้แจ้งเห็นจริงดอกท้าวนางเอ๊ย…

จั๊กวาเผิ่นเป็นจั่งได๋ จักวาไผอยู่กับเผิ่นแน
สิเอาปากแปๆ สาระแนเว้าไปทั่วทีบ..กะมีแต่หีบปิ้งปลาหลดถ่อนั่นแล๊ว เป็นที่อยู่ เทิงฮ้อนเทิงแห้งแล้ง คือชาวบ้านแจ้งจั่น พากันเว้าพื้นไปทั่วทีบทั่วแดน บาดมาตกแห้งแล้ง ข้าวยากหมากแพง จั่งสิหวนคิดพ้อ กะได้นั่งนบจ้อก้อ อยู่ปากหม้อขุมนรกถ่อนั้นแล๊ว…

เหตุกับผลเกิดเป็นคนคิดบ่ได้ กะ อับอายหมู หมาเป็ดไก่ เกิดมาส่ำใช้ชาติ แถมสร้างบาปเติ่มแถม..ถ่อนั่นแล๊ว แม่นบ่..

บ่มีดอกทางพบพ้อ พระองค์เจ้าจอมไตร มีแนแต่สุวรรณ มหาราชแห่งลุ่มน้ำ พญานาคผู้ซุ่มเย็น
จนเหลือล้น เบิ่งเอาเด้อ ว่าน้ำ สิท่วมฟ้า หมู่ปลาสิได้แล่นกินดาว สิเป็นคือนิทานก้อมบ่น๊อ…

เวียงจันทน์พันพร้าว ซุมสามหาวปากบ่ดี มีแต่อิจฉาเผิ่น กระทั่งเมืองบาดาลมาซ่อยซ้ำ หาของกินของอยากมาสู่ต้อนป่อนให้ปานพญา กะยังพากันเว้าทั่วทีบ…เบิ่งเอาไว้ไม้หีบ ปิ้งปลาหลดปิ้งเขียด..
นั่นล่ะกรรมหมู่เจ้า นั่งหาเห่าพระสงฆ์ องค์เณร..
เบิ่งเอาโลดพ่อสิเซิงลูก ผัวสิฆ่าเมีย..พี่น้องสิฟ้องความกัน..รถรายวดยาน สิพาตายยกคอก เด้อ ซุมปากแป..เอ๊ย….

เอ๊า..ผุได๋..อยู่ไกล้ๆ..ไปเอิ้นสามเกลอ..มาเปิดเพลงทะแม้…ส่วนแนวแก้. ปู่สิออกเอง..ห่าสู…

เอ๊า บาดที่เซิ๊ญ..ฟังผู้เฒ่าจ่ม ซะล่ะล่า..
ตอนหน้าจั่งฟังลำ..ของพี่สาธิตน๊อหมอหมู…เอามือสังหารวาสั้นว๊า..เผิ่น..หึยย…เอ้าจัดให้ตามประสงค์..ซะล่ะล้าๆๆๆๆ