“สายใยกับสายเยื่อ”

ลูกหลานเอ๊ย..คั่นแม่นวาเอาความคิดตามใจอยาก
เทิงฟากฟ้าขี้ฟ้าปิดกะบ่.มิดดอกท้าว…เทวดากะส่ำเสี่ยว..คั่นแม่นเอาบุญญาธิการสร้างสะสมไว้ ดีแล้วเป็นประจักษ์ ความดีนี่ มันกะมีสีสันและวรรณะอยู่เด๊..

บ่แม่นสิทักทึกแล้วนึกได้ ความเป็นไปสิเกิดขึ้นตามใจเจ้านั่งนึกเอา..ท้าวเอ๊ย..นางเอ๊ย…

กามคุณทั้ง 5 มีหูตารวมทวารเป็นเหตุฮ่วม..มันสิสมรวมได้หย้อนมีรูปรสกลิ่นเสียง..ตั๊วะคำเอ๊ย…

ผัวฮักเมียแก้ว ผัวแก้วเมียขวัญ มันบ่แม่นตก
ขะมะเด้..( คือคิดเอาตื่นหนกตกใจ ) มันต้องสร้างต้องแปง มันต้องมีแฮงฮ่วมฮักจากศรัทธา และต้องเคยอนุโมทนาฮ่วม ถ่อนั้นเด๊…ปู่บ่อยากเว้าหลาย
หย้อนบ่แม่นแนวทางของสมณะ.และสารูป..หมู่เจ้าอย่าสิพากันเอาแต่ธูปกับเทียนพร้อมดอกไม้มาสร้างไว้แทนความดี ที่มี
ดวงจิตดวงใจเป็นเหตุเกิดเด๊…

คั่นเลือกสิเหยียบย่ำกะอย่าพร่ามพรรณา คั่นเลือกเอาเป็นฝั่งฝากะอย่าติกินติอยู่ คั่นเลือกเอาเป็นส่ำชู้ อย่าเอาเข้าสู่ในครัวเรือน..คั่นเลือกแล้ว ก็ให้จบ..อย่านบหาแนวอื่นอีก…อย่าสิเป็นแป้นปีก มีค่าส่ำปูพื้นเถียงนา อย่าสิเอาวาจาไปหาแข่งเว้าอวด

คั่นวาดีมีสุขกะอย่าสิเดี๋ยวลูกเดี๋ยวนั่ง คั่นวาแม่นแล้วล่ะผุนี่ กะอย่าติแนวหลังที่เคยเผิ่ง บาดถ่าเผิ่นเป็นเขิงคำมาลองใจ ไฟสิ ใหม่้ในเรือนอก นรกสิตกในเรือนใจเด็ท้าวเอ๊ย..นางเอ๊ย…

ท้าวคำพองมีเมียสองกะบ่ได้เจ้าชู้ไปสมสู่บ่เลือกบ่อนเด้..หย้อนวาบญนำพาฮ่วมผลาสร้างไว้ต่อกัน
จั่งได้ไกล้ฮ่วมเฮียง

ที่หลวงปู่จา.กล่าวต้าน กะหย้อนวาบ่ยากให้เป็นบาปเป็นกรรม..เรื่องบ่ฮู้ มีหลายลบหลู่ได้กะส่ำถ่มน้ำลายใส่ท้องฟ้าเด้..ให้คึดเบิ่งเด้อ..ท้าวเอ๊ย..นางเอ๊ย

บ่าวคำพองสิเป็นจั๋งได๋ เวียงจันทน์สันตนาค
สิถึกเซียงน้อย เฮ็ดเส้นไว้จั่งได๋ กะให้ติดตามตอนต่อไปเด้อ

เอ๊า..บาดทีนี่ เซิ๊ญ ฟังลำ ซะล่ะล้า…