เว้าให้แม่น..มันกะแม่นเบิดมื้อ..เว้าให้คือมันกะคือ
ซุตอน เฮ็ดพิตี๊กะมีแต่แนวดีๆให้ได้หย้อง.
บาดวา.เฮ็ดอิหลีมีแต่แนวยากแนวขาดแนวเขิน…

หมอหมู่และเพี่ยนเกลอ..วาคือเฮาบ่ล่ะหมู่..
ก้ำฝ่ายพู้นเผิ่นมีปืนมีผา..มีพระองค์ราชานั่งครองเป็นจอมเจ้า…ก้ำฝ่ายพี่..มีแต่หนี้กับสิน..ยามสิกินกะได้ขอ..ทานเผิ่น..นี่แล๊ว จั๊กสิสู้เผิ่นจั่งได๋…

เผิ่นวาฟ้าเอ๊ยฟ้าคั่นมีตาให้ส่องเบิ่งแน..อันวาซุม
ผู้ข้าฯกะมีตั้งแต่ฟ้าถ่อนั่นแล๊วให้เอิ้นหา
แนมหาเทวดากะบ่พ้อ..ยอมือได้กะซ่ำขอ
เอาเด้อมื้อนี่.ผู้ข้าสิขอยอมือนบ..สิจบเอาดวงจิตสิคิดเอาแต่แนวดีมาเป็นที่เผิ่ง..สิเซาแหงนหน้าเบิ่งงวกหาพ่อเทวา..สิพากันตั้งตาอุตสาหะเพียรท่อง..สิยึดเอาครรลอง ครองธรรมองค์เจ้ามีไว้ใส่ดวงใจ…

ขอผญาๆนี่มีดีสิ่งศักดิ์สิทธิ์…มาปลดมาเปลื้องแปงทางเทียวท่องให้งามงด แปงโภคทรัพย์นับจนล้า ต่อซุมพวกผุข้า..แน่ถ่อนเด้อ…พ่อสีหนาถรนาโค..พ่อมุนีจอมไตย พ่ออุษาแม่ญาญะเทวี..องค์อัมรินทร์อินทราเจ้า..พระสหัมบดีพรหม..จงปกปักรักษา
มอบสติปัญญาพาหมู่ผู้ข้าฯ ให้ฮอดฝั่ง..แนเด้อๆๆ

เอ๊า..บาดที่นี่..กะเซิ๊ญ..ฟังลำ..ซะล่ะล่า…