คำกล่าวขานเล่าอ้างสร้างความวิตก คำเยินยอสรรเสริญสร้างความหลงทนงตน.. คำสอพลอเย้ยหยันสร้างความมานะอุตสาหะ..คำหยาบโลนสถท สร้างศัตรู…คำลบหลู่คุณท่าน สร้างบาปกรรม

ทุกๆอย่างในวัฏสงสาร ล้วนแล้วแต่เป็นที่มาของกันและกัน…

ชะตากรรมเป็นเรื่องเฉพาะตน ที่ทุกๆคนสามารถจะให้ประโยชน์หรือเฉยเสียไม่สนใจก็ได้ ส่วนปลายทางจะเป็นเช่นไร ก็ต่างคนต่างเป็นไปเท่านั้นเอง ไม่มีเหตุที่จะต้องเล่าบอกใครไปให้เสียกาลเสียอารมณ์…

สำหรับฉันแล้วเลือกที่จะเดินสวนทางกับผู้คนเพื่อไปหาเธอเท่านั้น นิรันดร…

มหาบัณฑิตจะไม่คิดเพื่อขันแข่งแย่งชิงชัยชนะ..

นักปราชญ์เดินหนีจากอบายภูมิใช่หลบเร้นซ่อนตัว หากแต่ท่านเหล่านั้นต่างหันหน้ามาเผชิญกับปัญหาด้วยปัญญา ใช่เรี่ยวแรงพละกำลังทางกายเยื่องสัตว์เดรัจฉาน…เราไม่สนทนากับมุทุชน..ไช่ขลาดกลัว…หากแต่เราไม่ปรารถนาจะพบเจอพวกเขาอีกตลอดกาล

คำมั่นสัญญาของเรายึดเอา ปวารณาแห่งพระ
ชินะปัญชระ เป็นเหตุแห่งการดำเนิน..อารมณ์ในกาลเวลา…เพื่อพา..นิรันดร์..ของเราคืนเรือน..แห่งพญาเต่า…แล้วจากลา…