“เว้าแนวม่วนมันบ่แม่น..หย้อนวาบ่ถึกใจ…”

เว้าแนวได๋กะได้คั่นแม่นหูผู้ฟังมี..เผิ่นว่า.เว้า.แนวได๋กะซ่าง..อย่าให้ข้องโตเจ้าของ..

ปลาหมอมันสิตายหย้อนปาก..อึ่งเฒ่า..มันสิเศร้า
หย้อนจองหองไปแข่ง..งัว..ซุมหมาคุมเห่าไล่กัดซ้าง..มันสิฮ้างหย้อน อิจฉา..คนจัญไร..ไฟสิใหม้
..กะหย่อนวา..ใจของเขาเอง…อย่าขืนเขาวัวควาย..ให้กินหญ้า..คนบ้าแม่นผู้ขืน.เด้..
ปลาบืนน้ำตื้น..หย้อนวาคิดแต่ทางสิไป…

บ่มีแนวได๋สิถึกใจดอกแล่ง..คั่นแม่นเฮา..บ่ได้เฮ็ดเอง…แต่ขนาดเจ้าของนั่งเฝ้า..ชีวิตเจ้าของแท้ๆ
กะยังฮัองด่าหมูหมา ว่ามากวนเลย..แม่นบ่..ท้าว…

เอ้า..บาดที่นี่..สิกล่าว..แนวเป็นแนวแม่นให้ฟังเด้อ….

สุมื้อนี่…คนมีอยู่แต่ร่างกาย…เพราะว่าในหัวใจเป็นกาไก่..และหมูหมา…ซูมจั๋งหนึ่งกินแล้ว..นอนเว็น..เบิ่งเดือนดาว…ซูมจั่งหนึ่ง..บ่ทันได้กิน.ได้อยาก.กะไปยากกับผู้อื่น ไล่กัดเผิ่น..ซุมจั่งหนึ่ง..
ตื่นแต่เซ้า..ไปจอบหาหลอยลัก ฮอดแม่หญิงผู้ชาย..อยู่นำกันได้ กะต่างลักต่างหลอย…ซูมจั๋งหนึ่งตื่นแต่เช้า..กะไล่ปลุกผู้บ่ทันตื่น..หย้อนหากินเองบ่ได้..กะเลยใช้ผู้อื่นหา…ยามกินปานพญา..ยามหาปานหมาขี้เฮื้อน..แล่นไปเฮือนพู้นสอดมาเฮือนนี่…มีเจ้าของอยู่ สุบ่อน..บาดวาฮอดยามนอน..กะคุดคู้..
บ่มีคู่แท้ๆสิฮ่วมเฮียง…

ตกมื้อสายๆใจสิขาด..กะร้องให้หา
อิแม่…อิแม๊ๆอิแม..ซ่อยๆข่อยแน..ข่อยเจ็บหลาย..คั่นว่าแม่น..มื้อนี่ข้อยต้องตาย..อย่าลืมเฮ็ด
กองบุญให้ข่อยแนเด้อ….

บาดว่าถามกลับคืน..ว่า..กองบุญเป็นจั่งได๋ล่ะท้าว…บักสามหาว..กับอิสามเฮือนกะตอบว่า…
มันกะคือกองขี้..ที่กูนี่เคยขี่ใส่..หัวพระสงฆ์องค์เณรน้อยแล๊วอิแม่..ให้จำไว่ฟ้าวจื่อเอาเด้อ…..นั่นแล๊ว..นั่นแล้วผู้อวดเก่ง….

ปัจจุบันคือตัณหา..ส่วนอวิชชาเป็น อนาคต..ย้อนไปหาอดีตกะมีแต่กามคุณ..นี่แล๊วเผิ่นวา…แหงนขึ้นฟ้าด่าเทวดาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ความคิดบ่เคยเซื่อถือให้ค่าคุณ..บาดยามเคียดยามสูงกะแหงนหน้า
ขากถ่มถุยน้ำลายไส่..บาดสิซ้ำแม่นตกใส่หน้าเจ้าของ….

น้ำหลายแม่น..น้ำคำ..จาเว้า..เอาดีใส่ตน..
น้อยหลายแม่นน้ำใจที่ใสซื่อสุจริต…ยากคักแม่น..น้ำเงิน..ขุดก้นด่า..สิฆ่ากัน..ผู้ตายแล้ว.กะไปนั่งถ่า..ผู้บ่ทันตาย..นี่แล่ว.ปัจจุบัน…

ส่วนว่าทางไปบ่มีดอก..คั่นหย่างได้กะตกเหว
.กับเหยียบหนามตำตะปู เพราะว่าความฮู้บ่มี..กะส่ำแสงสว่างพอนั่นแล๊ว….

ส่วนอดีตกลายมาแล้ว แซ่วหาได้..กะส่ำเอ่ย..ความเก่าๆมาเว้าจา…

อ้อ..ลืมบอกไป..ท่านมหา…โลกใบนี้มัน..กลมเด้…
อนาคตเจ้ากับอดีต มันอันเดียวกันเด๊..ท่าน…

เบิ่งมดแดงไต่ขอบกระด้งเด้อ..คั่นคึดบ่ออก….

นรกบ่ต้องตายดอกเด้..ท่าน..เพราะว่ามันอยู่ในหัว…ใจ….หัว..คิด..หัวนอน…

สวรรค์กะบ่ไกล..แค่ห่างไกลสัตว์นรก..กะได้อยู่เมืองฟ้าแล้ว…ส่วนว่าเมืองแก้ว..เฮ็ดแนวได๋กะบ่ฮอดดอก..เพราะบ่มีศีลธรรม…5555

เอ้า..บาดทีนี่…เซิ๊ญ..เบิ่งหนัง..ซะล่ะ..ล่า..ลูกชายกำนันมาเอง..เด้อ..มื้อนี่…มื้ออื่นจั๋ง…ฟังลำเด้อ…ตอน…พุทธทำนายภาค..ขี้โม้..เด้อ…เว้าง่ายๆ
..ตั๊วะ..นั่นน่า..อึหึ..แนวมันหน่าย…เด้อ…..เอ้า..จวดๆๆๆๆๆ