เธอเห็นต้นไม้นั้นมั๊ย..ต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา..น่าร่มเย็นมากนะ….

พี่เหนื่อยแล้วรึ..!?..ภรรยาถามสามี…ด้วยความสงสัย..เพราะเดินทางมาได้ไม่ไกล…

เปล่าหรอกจ้า…สามีตอบ…

เพียงแต่พี่เห็นว่ามันจะมืดค่ำแล้ว..หากเราจะใช้ต้นไม้ใหญ่นี้เป็นที่พัก..เพื่อค้างคืน..น่าจะเหมาะสมที่สุด..น้องหญิงเห็นด้วยมั้ย..อืมมม..แล้วแต่พี่จะเห็นสมควรเถอะจ้า…ขอแต่ปลอดภัยและไม่เป็นที่อยู่ของสัตว์ใหญ่ หรือแม้แต่สิ่งที่เป็น อมนุษย์..เพราะน้องไม่อยากไปแย่งที่อยู่ของใครจ้า….

โลกนี้ไม่มีใครเป็นเจ้าของ..ส่วนว่าใครจะมาก่อนมาหลังก็เท่านั้นเอง…

จริงอยู่ที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ..แต่โดยสัญชาติญาณผู้มาก่อนย่อมหวงแหนนะพี่…

เราไม่ได้ไปแย่งเบียดที่ของเขา..ถ้ามีผู้อยู่ก่อนเราจะ..ขอพักอาศัย ถ้าไม่มีเราจะสร้างเป็นเรือนพักเพื่อ..ปักหลัก..ทำมาหาเลี้ยงชีพกันที่นี่…

แล้วแต่พี่เถอะจ้า…น้องแค่แสดงความคิดเห็นตามความรู้สึกจ้า…..

บทสนทนานี้..คือกำเนิดเรื่องราวอันเคยกล่าวใน..ชั่วฟ้าดินสลายความตายยอมจำนน..ท่านที่เคยติดตาม..มาแต่ตอนต้น..จะพอนึกออก..ว่าหมายถึงใคร..กล่าวกับใคร…

สำหรับในคราวนี้ ยกบทสนทนานี้มากล่าว..
ด้วยจะต้องนำท่านเข้าสู่..ภวังค์แห่ง..ความผูกพันธ์ที่มีความรักอันเสมอด้วยภพชาติ..มิอาจจะขวางกั้นความตั้งใจจริง..ของ..บุรุษอันเป็นที่มา..ของร่างกาย นฤมิต….นรนาถร..คือพญาเต่าเรือน…ขอนำ
สหธรรกัลยาณมิตรทั้งหลาย…เข้าสู่บทความนิยายน้ำเน่าที่ลวงโลก..ของสุวรรณราช..

เราจักขอสัจจาธิษฐานต่อสรรพสิ่ง..โดยยึดเอาการดำรงค์ชีตแห่งสังขารของเราเป็น..ที่ตั้ง….
หากโวหารใดๆที่เรากล่าวหรือ เอ่ยนามไม่มีตัวตนในภพทั้ง 3 ขอมหาวิบัติจงบังเกิดแก่เรา..เช่น..ให้ดวงตามืดมิด..ให้หูหนวกดับสนิท..ให้ไร้มิตร..แต่มากล้นด้วยศัตรู..อุบัติเหตุอันเลวร้าย..ให้เป็นเงาตามเราไปทุกที่ทุกๆแห่ง..และให้ไร้ทรัพย์อนาถาเป็นคทายาจก..เที่ยวขอทานกิน..หากตายกายดับสิ้น..ให้มีเปรตอสุรกาย..เป็นสังขารตลอดกาลนาน..หาที่สิ้นสุดไม่มี…

แต่หากสิ่งที่เราถ่ายทอดเป็นเรื่องจริง..เราขอเพียงอย่างเดียว…คือ…

อุทธังอัทโธๆอุด..ธังอัดคัดสะอะ..มุมหิอุดอัด…

ใช่..ขอดินน้ำลมไฟ มหาราชทั้ง 4 เจ้ากรุงไพรี เจ้าแม่ธรณี แม่พระโพสพ..เหล่าอริยะชนทั้งหลาย…

พึงปิดหูปิดตา เหล่าชายหญิงที่สมคบคิดกลั่นแกล้งลบหลู่เรา..ให้..ไม่มีทางได้ใกล้เราหรือ.ได้รับรู้เรื่องราวของเราอีก…ขอเพียงนี้..เรายินดี..สาธยาย.
..สาร์น..ต่อกาลเข้ายุค..วิปโยค..แห่งแผ่นดิน…

เอ๊า..พ่ออุษา เผิ่นกล่าวตั้ง..เฮาผู้ฟังทั้ง
สามเกลอ..ขออนุโมทนาฮ่วม..แจ้งไปทิศ ทั้งแปด..นายพุฒินายโพธิ์..เป็นประจักษ์..ต่อ
สัจจาธิษฐานเผิ่นเด้อ…ท่าน…

เอ้า…บาดทีนี่..เซิ๊น..ฟังลำ..โอ๊ะๆๆ เพลง
.โดยขะน้อย…