“ร้อยพันสาระพัดจัดถ้อยความ”
“สิ่งละอันพันอย่างพรางระบัด”

จัดได้..สร้างได้..สิ่งอันลวงหลอก..บอกได้ค่าไร้
ใช้เหตุผล..คนเป็นคนย่อมชั่วดีมีปะปน..อย่าเทียวขน..สิ่งอันลวงมาสู่ตน….สัปดน..คนทำได้แค่สิ้นคิด..
วิปริตวิตถาร…ย่อมเกิดได้เพียงชั่วคราว..แค่หลงตน

งานเลี้ยงมีเป็นครั้ง…ใช่ทั้งหมดของชีวิต..พรหมลิขิตใช่ละคร..หรือโขนหนัง…ฝั่งฝันนั้นต่างคนต่างต้องไป…หยุดเอาไว้..คือดวงใจของตนเอง…ไว้ที่ตน

ร้อยเหตุผล พันคำกล่าว..เพียงเรื่องราวที่สมมุติ..ท้ายที่สุดความจริงนั้น..ย่อมประจักษ์…

จะหนักเบา..ใครเล่ารู้..เหมือนตัวเรา…จงยึดเอาสิ่งที่มี..แล้วยกย่อง..จงแยกแยะ..ของไกลไกล้..ให้สมในเหตุมั่นในผล ทางของเราไม่จับจูงมือของใครไปสักคน..ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียว..ที่ท่องเที่ยวถามไถ่..เสาะหา..นามนั้นคือ…นิรันดร์..( มณีรัตนา )

ขอเริ่มกล่าว..ตอนจากลา..อันเป็นเหตุแห่งโลกาวิปโยค สมัยแห่ง..พญาเต่าเรือน…

องค์อุษามุุทิตา…และเทวี..จักส่งสาร์นเป็นนิทาน…ผ่าน..ประกาศิต..เชิญติดตาม…