“เราจักคว่ำบาตรเสีย..เพื่อลบรอยกรรม..ในวงกลมที่ว่างเปล่า..”

ลูกเณรเอ๊ยๆ ลูกเณร..มีมั๊ยสักครั้ง..ที่เธอ..ไม่ตัดพ้อ..รอเวลา..?..
มีมั๊ย..สักครั้ง..ที่เธอ..ไม่มองออกไปไกลจนเกินกว่า..ร่างกายจะปฏิบัติตามได้..?
มีมั๊ยสักครั้ง..ที่เธอ..มีใจไว้ที่ตนเองในเวลาปัจจุบัน..เพื่อห้ำหั่น..เชือดเฉือน..อนุสัยที่นอนเนื่อง..แผ่คลุมอยู่ในดวงจิตและหัวใจของเธอเอง..?

เธอพึงเริ่มต้นเถิด..ยังพอมีเวลา…ณ.เพลานี้..มีพุทธทำนายสมบูรณ์ครบ..16. ข้อแล้ว..เราได้จำแนกเหล่าชนให้ลูกเณรแล้วนะ..อย่าได้เสียเวลาอีกเลยนะ..เราจักกล่าว..บทต่อรวมสุวรรณราช..อันเป็นที่มา..แห่ง.กลียุค..ให้เธอ..สดับ..เพื่อดำริ..ในกิจ..แห่งลูกเณรเองนะ….

สามภพ..ประจบเหมาะเพราะมีเหตุแห่งกลียุค…
เธอจงปลุกเรียกเพื่อนพ้องที่หลับไหล.ให้ตื่นเถิด…
แก้วรัศมี..เสด็จแล้ว..ที่ทิศอาคเนย์…จะป้องปก..เหล่าชนที่สมบูรณ์ในศีลธรรม…

จะจำแนกเหล่าสัตว์เป็นหมวดหมู่..จะลิบคืนฐานันดร..ของคนพาล..จะประหารชายหญิงกาละกิณี..ด้วยโรคภัย..จะกำเนิดแก้วดวงใหม่..นาม..
“มณีรัตนา” ราชธิดา..แห่ง..เมืองแก้ว..จำแลงตน..เป็นเต่าเรือน…..