พระสุรัสวัสดี..มีกายนรนาถร…เป็น..พญาอินทรีย์…

นกกับหนูจะมาแก้เคล็ดกันบนโลก..ไม่ต่างจาก..นาคราชกับพญาครฑในชาฎกเลยเธอเอ๋ย..จะเล่าความ….

เมืองๆหนึ่งจะตั้งได้..ใช่มีหินดินทรายและไม้หญ้า..หรือเงินตรา..ในยุคสมัย..ไร้ศีลธรรมประจำใจ…
บ้านมีผีเรือน..นอกชายคา..มีเทวาอารักษ์..ปกป้อง…ยวดยานพาหนะ..มีแม่ย่า..คอยปกปักษ์รักษา..กลับไร้ค่า..เพราะเงินตรามาปิดบัง..ในหัวใจ…เกิดใหม่ ร้องไห้จ้า..เสียงดังฟังชัด…เกิดนาน..หน้าชื่นบาน..แต่ตรมจิต..เพราะความคิดนั้นไม่ดี…มามือเปล่า..ไร้อาภรณ์…อยู่นานสักหน่อย..ประกาศกร้าว..เป็นเจ้าของเมืองทั้งเมือง…เอาศาสตรามาข่มเหง..ผู้คนไร้ทางสู้…เหมือนเทวดา..พากันเย้ยหยันและกลั่นแกล้ง..นนทกะ..
กลับด้านกันผ่านสมัย..คนอ่อนแอ..กลับเข้มแข็ง..คนแข็งแรงกลับล้า..ง่อยเปลี้ย..เสียพลัง…
นกมีหู..เพราะว่าหนูอยากจะมีปีก…นนทกะ..เลยมีนิ้วเพชร..มาชี้สาปเหล่าเทวา..ที่ทำท่าพาพิเลน…
ผิดรึ.!!.ฉันนนทกะ..จะเอาคืนบ้าง…พวกเทวะ…!!


ดูกร….นนทกะ..ไม่มีความผิดหรอกนะ…มีแต่ความพลาดพลั้งนะ..”นนทกะ..”
เธอจะยังแยกแยะอะไรๆ..ไม่ได้ดอกนะ..ใรเพลานี้…เพร่าะไฟคือความผูกเวรด้วยความโกรธ..ย่อมบังสติปัญญาของเธอ..เป็นแน่เทียว..ดูกร..นนทกะๆ…

ท่านกลัวเรา..น่ะสิ..ถึงได้มาเกลี้ยกล่อมเรา…องค์นาราย…ท่านกล้ามาประลองกับเราในภืภพ..เมืองลงกา..หรือไม่ล่ะ..องค์นาราย….เราขอท้า..!!!
เอาเหอะๆๆ เมื่อเป็นปรารถนาของเธอ..เราจักปลดปล่อยเธอเองนะ..นนทกะ…เราจักมีสองมีเปล่า..ไร้ฤทธา…ไปต่อกร..กับเธอ.. ที่ลงกามหานคร..นะ…☺☺☺☺☺☺☺☺