ที่นี่..ไม่กาลเวลา..

โลกที่สงบด้วยสภาพ…โลกที่ไร้เสียงพูดคุย..
โลกที่เสียงของความคิดดังมาก..
โลกที่ต่างคนต่างอยู่…โลกที่คนจะได้พบหลัง
ความตาย…โลกที่คนอวดเก่ง..นั่งก้มหน้า..โลกที่มีเสื้อผ้าเป็นหนัง..หลังจากลงจากรถไฟ…โลกที่ทุกๆคนมีชื่อเดียวกัน…โลกที่ดวงตะวันและแสงจันทร์ไม่มี
ที่นี่..คือการตื่นขึ้นหลังจากร่างกายไม่มี..
นี่คือเหตุผล…ที่ฉันไม่เคยให้ความสำคัญใคร..เพราะต่างคนต่างอยู่…ฉันได้สร้างสะพานข้ามโลกนี้ไว้แล้ว..ด้วยเรือ สี่เท้า..หลังคามุงกระเบื้อง..
พญาเต่าเรือน…คือสะพานของฉันและครอบครัว..รวมเหล่ามวลมิตรของฉัน…วันนี้..ฉันหยุด
กล่าวถึงเรื่องใดๆที่ไม่เกี่ยวกับประชาชนของฉันแล้ว…