“กาลเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนไป..นับได้เป็นวงกลมที่ว่างเปล่า…”

ศีล..คือความสำรวมระวัง..กายตั้ง..ยืน.เดิน.นั่ง.นอน..สวยงาม..เพราะมีสติสัมปัชชัญญะ..เป็นผู้ขับเคลื่อน…
วาจา..กล่าวถ้อยสำรวมในเนื้อหา..ถ้อยเจรจาพาทีมีสำเนียงเสนาะไพเราะยิ่ง…

จิตใจ..ไม่เผลอไผลไปไกลเหตุ..ทำกิจการทางกาย..แลวาจา..ก็ดำริ.ชอบ.ไม่เผลอเรอ…
นี้แลเรียกว่า…ศีล..