บทที่1.ตอนที่.3. ความบริสุทธิ์..ในศีล..ย่อม.เป็นผู้เจริญในสักการะ และโภคทรัพย์ทั้งหลาย…
ปุจฉา (ถาม)..โอมม…สกรัม..มูลฮ์ละห์..
ทรัพย์ใด.ที่สมควรยกย่อง.และทรัพย์ใด..ที่ควรแจกจ่าย..กาลใดๆที่ขาดแคลนทรัพย์ อันเป็นองค์ประกอบในการยัง..ธาตุและขันธ์ให้ทรงอยู่
ไม่เวทนา..ควรกระทำเช่นใด..พระองค์..ทรง.แถลงถ้อย วิสัชชนา..ด้วยเถิด ฮัมมูลฮ์ละห์ๆ….
มหาบพิธ..ท่านพึงเจริญในธรรมทศพิธ..เพราะเหตุใดๆเล่า…มหาบพิธ..พึงแจงเหตุ..นั้นเถิด..
หากแต่มหาบพิธ…ปรารถนา..ปุจฉา เพื่อประโยชน์..แห่งบริวาร…เราย่อมยินดี..ที่จะแถลงถ้อยความ..ตามเหตุอันสมบูรณ์..เพื่อยัง.ให้สมบูรณ์ในกองทรัพย์ อันจำแนก แต่พองาม..ดังนี้….
อุปการะคุณ..อันมีที่มาจาก..ทุกะ..คือธรรมอันคุ้มครองให้ปลอดภัย..ในการดำเนินชีวิต..รักษาธาตุและขันธ์…คือ..สติ..และสัมปัชชัญญะ…
ธรรมอันยับยั้ง..อบายภูมิ..คือ..ธรรม..อันปลดเปลื้องเหล่าสัตว์..ให้สิ้นเวรกรรม…ได้แก่ หิริ คือความละอายแก่ใจ…โอตัปปะ..คือความเกรงกลัวต่อบาป ( ทั้งในที่แจ้งและที่ลับ…) เป็นอุปนิสัย…
ธรรมอันสมบูรณ์..ในทรัพย์สิน..ทั้งภายนอกภายในนั้น..ย่อมต้องประกอบด้วย…นิสัย..ทั้ง4 อย่าง..คือ..อิทธิบาท4 ..และแน่นอน..ทรัพย์อันควรยกย่อง..คือ..อริยะทรัพย์ภายใน..ประดุจมหาพรหม..ผู้ทรงอนุเคราะห์ต่อเวไนยสัตว์ในส่ากลโลก…ทรัพย์อันพึงแจกแจง.คือ..ทรัพย์อันเกิดจาก..ความเพียร ทางกายและ..ความเพียรทางวาจา..รวมไปถึงทรัพย์อันเกิดขึ้นจากบุญญาบารมี..ทรัพย์..เช่นนี้..พึงแจกจ่ายเถิด..มหาบพิธ…
เพราะ..นั้นแล..คือ..อริยชน..ผู้สมบูรณ์ ย่อมไม่มีวันขาดแคลนทรัพย์อีกเลย..แม้ต่อกาล..สมัยใดๆ…เจริญในสาระธรรมเถิดๆ วิสัชนา..