เธอเที่ยวแสวงหาสิ่งอัน แตกต่าง..จากผู้อื่น
อื่น..เธอ..ปรารถนาสิ่งอันยิ่งยวดกว่าผู้อื่น…
เธอ ไม่ยอมวางใจกับอะไร แม้กระทั่ง ความเชื่อของตัวเธอเอง…เธอ..ไม่ได้เสียเวลาดอกเน้อ…แต่เธอพลาดโอกาส..
บุคคลสำคัญของเรา คือตัวเราเอง..สิ่งสูงสุดของเราคือ ดวงจิตดวงใจของเราเอง…( ไม่เกี่ยวข้อง..แม้นิดเดียวกับเธอเลย..)
วันนี้..คำถามที่เธอ ปรารถนา อยากได้ฟังจากเรา ก็ยังไม่สามารถ จะสร้างประโยชน์ใดๆกับเธอได้…เรา อยากถามเธอ บ้าง..เธอหาอะไร…?..
ถ้าหาที่สุด …เธอเจอแล้วนะ..คือ ความโง่เขลา คือ อวิชชางัย…
ถ้าหา ความปรารถนา อันแท้..อยู่กับเธอนั่นงัย..คือ..ตัณหา..
ถ้าหา ความยิ่งใหญ่ ความดี…ก็เต็มไปถ้วนทั่วรายรอบตัวเธออีกนั่นแหละ คือ อุปาทาน…ใครจะดีเท่าเธอ.ล่ะ…สรุป เธอ คือ พระอรหันต์..แล้วล่ะ ดีจนไปติคนอื่น กงจักร เธอกราบเป็นดอกบัวได้ เรื่องร้าย ๆเธอบอกว่าดี…เรื่องดีๆ เธอกล่าวเย้ยหยัน ซ้ำตำหนิ เธอไม่ต้องมีอาจารย์ หรอก เธอสุดยอดแล้ว…เราไม่มีคำกล่าวใดๆ ให้กับเธอเลย นอกจากคำว่า…ขอลา..ที่นี่บ้านของเราใช่มั๊ย…ถ้าใช่..ขอเชิญ..กลับไปเถอะนะ…เรา..จะพักผ่อน..จ้า…ให้มีชัยนะ. ลาก่อน….
อย่าดูของไม่ชอบ อย่าใกล้ของไม่ดี…อย่าจดจำคนขี้โม้…อย่า.บอกใคร..ว่ารู้จักเรา เพราะว่าเราไม่รู้จักเธอ..นะจ๊ะ หนูน้อย…เธอ..จำคนผิดจ้า…