ร่ายรำอ่อนช้อย..กรีดกรายพรายพริ้ง..เฉิดโฉม..ต่อหน้า..ชายหนุ่ม..ที่พรั่งพร้อม..ทรัพย์สิน..แต่ดวงตามืดมิด..บอดสนิท…ย่อมหาประโยชน์ มิได้..สู้.สตรี..อัปลักษณ์..แต่สำเนียงเสียง..เสนาะไพเราะจับจิตจับใจมิได้..
เสน่ห์นั้นย่อมเกิดกับผู้ที่ชอบ เขามีตาเรา..อวดรูป เขามีหูเราอวดเสียง..เขามีหูและตา..เราอวดทั้งเสียงทั้งรูป เขามีครบทุกๆอย่าง…เราไม่อวดแต่เราสร้าง…คุณงามความดีให้ประจักษ์..เหตุแห่งเสน่ห์..ของสตรี..นั้น..ย่อมมิได้กำหนด..ไว้อย่างใดอย่างนึงไม่..แต่แน่นอน..ทุกๆคนต้องการสิ่งที่ดีๆ
.และมีคุณค่า..เธอ..มีครบแล้วรึ..น้องนาง..ถึงได้..เฉยเมย..ดูดาย..งานการกุศล..ที่..พี่นั้น…เป็นต้นบุญนำพา…เธอ..ย่อมไม่มีโอกาส..เช่นนี้.แน่นอน…
ในชายา..คนอื่น..เพราะ..ศักดิ์เรา..คือเจ้า..พันตา…ย่อม..มีอานิสงค์..เป็น ปรารถนา…แห่ง.เธอ..ทุกๆคน..สมประสงค์…เธอ
..นิ่งเฉย..ต่อ.กองบุญของเรา…เธอ..ย่อมพอ.ใจที่..
ไม่ได้อยู่ใกล้เรา…ดีเลย..น้องหญิง..เธอ..จงสำเร๊จตามประสงค์..เถิด…เรา.กลับก่อน…
สหะธรรมิกะ..ราชา…( พญาพันตา..เนตรนฤพิศธรณี..พลิกแผ่นฟ้า..ฟื้นธรณี..อมรินทราธิราช.มหาราชา…สักกะเทวะราช..กุญชร..)