ใจเฮา..เฮาฮู้..ความตั้งใจเฮากะฮู้..ความเป็นอยู่ของเฮาขะเจ้าเห็น..ถึงเห็นได้กะแค่เห็น…แต่ความเป็นจริงแท้ๆเฮากะฮู้อยู่ผุเดียฝคือเก่า…สำคัญของเฮากับสำคัญของขะเจ้ามันต่างกัน..อย่าแล่นนำใจผุอื่น..ให้ยืนหยัดในใจเจ้าของ…คนฮักกัน..บ่ต้องเว้าหลาย..แต่คนซัง..นี่สิน่าคิด…จักสิเว้าจั่งได๋…แม่นเผิ่นมีใจ..เฮายุ่ไสเผิ่นกะไปหา..แต่ถ้าเผิ่นเบิดใจ..ให้ดีปานได๋..เขากะดูถูกเด้อ..ลูกเอ๊ย…เอาที่เหลือเด้อ..อย่าแล่นหาของที่เสียไปไกลเฮาแล่ว…เพราะ..เฮาสิมีค่าหลาย..ถ่า..อดเป็นทนเป็น…ให้ค่าเจ้าของ..ผุได๋บ่เห็น..แต่ว่าเฮาเองกะฮู้ดี…มีดีที่ใจ…อย่าเที่ยวไปแก้ไขของเสียที่ซ่อมบ่ได้เด้อ…เบิดใจ..คือของเสียซ่อมบ่ได้เด้อ….